Eşitlik birin bire eşitliğidir,çünkü hepimiz bir’den çoğaldık. Empatiyle yaşayacağım!

Eşitlik birin bire eşitliğidir,çünkü hepimiz bir’den çoğaldık. Empatiyle yaşayacağım!

İnsan Hakları Evrensel Bildirgesi’nin 7. Maddesi; “Yasa önünde herkes eşittir ve herkes ayrım gözetilmeksizin yasanın koruyuculuğundan eşit olarak yararlanma hakkını taşır.” Demektedir ve Türkiye Cumhuriyeti bildirgeyi 1948 yılında kabul etmiştir.  Buna ek olarak, faşist rejim anayasası olsa da, 1982 Anayasası “Kanun Önünde Eşitlik ” başlığını taşıyan 10’uncu  maddesinde şöyle demektedir; “Herkes, ırk, renk, cinsiyet, dil, din, mezhep, felsefi inanç, siyasî düşünce ve benzeri sebeplerle ayırım gözetilmeksizin kanun önünde eşittir. Hiçbir kişiye, aileye, zümreye veya sınıfa imtiyaz tanınamaz.” Buna rağmen 32 yıldır bu madde de defalarca çiğnenmiştir.

Eşitsizliğin en çarpıcı olduğu alan tarihler boyunca kadın-erkek dengesizliğinde karşımıza çıkmıştır. Bu durum İslam coğrafyasında da büyük acılara yol açmış ve ne yazık ki hala açmaya devam etmektedir. İslam Dini yüksek bir ahlak, gerçek bir adalet anlayışı ile ortaya çıkmış bir dindir. Hz. Muhammed; “Kadın erkekle eşittir ve toplumun bir yarısıdır”. Demiştir. Bu yüce söze rağmen Türkiye kadınlarının modern bir topluma geçişi, ancak yüzyılların ardından Atatürk’ün Devrimleri ile mümkün olmuştur. 1924 anayasası hazırlanırken kadınların milletvekili seçme ve seçilme hakkına sahip olması Atatürk tarafından gündeme getirilmiştir. Ancak TBMM genel kurulunda bu hakların yalnızca erkeklere tanınması fikri ağır bastığından, kadınlara siyasal haklar tanınması, diktatörlükle itham edilen Atatürk’ün en kudretli olduğu günlerde, TBMM’ye yani milli iradeye ve demokrasiye saygısından ötürü 1934 yılına kadar ertelenmiştir. Nihayet bu öneri ancak 5 Aralık 1934’te Mecliste kabul edilerek her kadına 22 yaşında seçme, 30 yaşında seçilme hakkı verilmiştir. Böylece 1934’de Türk kadını, Avrupalı kadınlardan 25 yıl önce milletvekili seçme ve 15 yıl önce de seçilme hakkına, yani eşit vatandaş olma niteliğine Atatürk sayesinde yasal olarak kavuşmuştur. Böylelikle Atatürk Türk kadınının faaliyetini sadece eviyle ve çocuklarıyla sınırlandırmamış, memleketin kadını ve erkeğiyle birlikte çalışmasıyla ilerleyebileceğini tespit etmiş; “Türk kadınını ilmi, ahlaki, içtimai, iktisadi hatta erkeğin refik, muavini ve müzahiri yapmak, yoludur.” Demiştir.

Gezi olayları çerçevesinde eşitlik kavramına bakış da, diğer tüm paradigmalarda olduğu gibi yeniden tanımlanmıştır. Son 11 yılda, AKP iktidarının giderek otokratikleşen baskıcı uygulamalarına karşı birikmiş bir tepki olarak isyan aleviyle dile gelen Gezi Ruhu, sadece Türkiye’ye değil bütün dünyaya “eşitlik kavramı”nın, toplumun tüm kesimlerine, tüm unsurlarına, tüm farklılıklarına saygı duyularak yaşanması ve yaşatılması gerektiğini öğreten bir duruş sergilemiştir. Gezi Parkı, dünyanın bütün çelişkilerine karşı, eşitliğin, kardeşliğin, yani sınırsız, sınıfsız bir yeryüzü cenneti idealinin prototipini oluşturmuştur. “Ülkemin henüz mükemmel olmadığını biliyorum. Tüm zamanlar boyunca insanlara özgürlük ve eşitlik getirmek için mücadele ettik. Ne var ki, dünyada bu yöndeki uygulamalarımızın, iyi niyetlerimizle örtüşmediği zamanlar da oldu.” diyen Barack Obama, hatalarını itiraf etmek yüce gönüllüğünü gösterirken, bizim liderimiz, demokrasi isteyen gençleri çapulculukla itham etmiştir. Ne ki, adalet arayışındaki gençlik; çapulcu olmayı bir madalya gibi göğsüne takarak, haklarının peşine, herkesin hakkına eşitlik şiarıyla düşmüş, özgürlüğü için gerektiğinde canını vereceğini tüm dünyaya göstermiştir. Mihail Bakunin bu konuda; "İnsan yalnızca eşit ölçüde özgür insanlar arasında gerçekten özgürdür; bir tek insanın bile köleliği tüm insanlığı çiğner ve herkesin özgürlüğünü etkisiz hale getirir. Herkesin özgürlüğü bu nedenle yalnızca herkesin eşitliği halinde gerçekleşebilir. Özgürlüğün eşitlikle gerçekleşmesi ; adalettir." Demektedir. Sosyal reformcu, feminist yazar İskoç Frances Wright ise konuyu ; "Eşitlik ruhun özgürlüğüdür. Yani eşitlik olmadan özgürlük olamaz." deyişiyle özetlemiştir.

Gezi Parkı cennetinin “eşitlikçi” ortamında özgürlük kavramı; kardeşlik, dayanışma, karşılıklı saygı, sadelik, azla yetinmek, başkalarının hakkını gözetmek ve masumiyetle bütünleşmiştir. Albert Einstein’ın; “Tanrının nezdinde hepimiz eşit oranda bilge ve eşit oranda aptalız.” Sözünün anlamını hakkıyla verircesine; bilge, aptalla; bilgili, cahille; yılda milyon dolarlar kazanan CEO, kredisiyle geçinen öğrenciyle;  genel müdür, odacıyla; binbaşı, onbaşıyla; öğrenci, hocayla; zengin, yoksulla; türbanlı, başı açıkla; mutaassıp, modernle; en koyu düz cinsel, eşcinselle; feminist, maçoyla; kentli, köylüyle; Türk, Kürt’le; Sünni, Alevi’yle; tinerci, kolejliyle sınıfsız, imtiyazsız, kaynaşmış bir kitle olarak, yan yana yemek sırasına girmiş, aynı yemeği yiyip içmiş, aynı helayı kullanmış, aynı gazı solumuş, aynı kapsülle vurulmuş, revirde omuz omuza pansuman sırası beklemiş, birbirinin yarasını sarmış, aynı türküleri söylemiş, önce gönüllerini eşitlemiş, eşitliğin ve kollektif yaşamanın yüksek hazzını birlikte öğrenmiştir. Böylece sadece kendi haklarına değil, o güne kadar kendilerine ‘’öteki’’ olmuş olan diğerlerinin haklarına da eşit ölçüde sahip çıkmış, ben olarak değil, biz olarak bakmayı gönülden benimsemiştir. Bu duygudaşlıkla, yani empatiyle yüklenen her birey, giderek daha önce hiç olmadığı kadar sempatikleşmiştir. Bebekler doğdukları andan itibaren Empatiyle büyürler. Ülke, coğrafya, sosyal çevre ve aile zamanla onları antipatiye iter. Empati sayesinde insan ilişkileri gelişir. İnsanlar arasındaki kavgalar azalır ve zamanla yok olur.

Oysa tüketim çağının vahşi kapitalizmi, eşitlik ilkesinin insanın doğasına, hatta giderek doğanın doğasına aykırı bir ilke olduğu tezini savunagelmiş ve nihayetinde insanoğlunun birbirini dişlediği bir toplum modeli yaratmayı başarmıştır. Komünist ideolojinin teorisiyle taban tabana zıt pratik hatalarını arsız bir fırsatçılıkla paketleyerek insanoğlunun önüne sürmüş, eşitlik kavramını itibarsızlaştırmış ve böylece rant ekonomisi yolundaki engelleri temizlemiştir. Rekabetçi tüketim toplumu modeliyle, ihtiyaç ötesi üretimlerini janjanlayarak insanları ihtiyaçları olduğuna inandırmış ve pazarlamış, rant sistemini oluştururken de, tüketmenin, tükenmekle sonuçlanacağına hiç aldırış etmemiştir. Halbuki son 30 yıl içerisinde, tüketim toplumu fertlerinin en yaygın ve tedavisi en güç ruhsal hastalıklarından birisi hızla metropol insanları arasında yaygınlaşmaya başlamış ve tanımlanmıştır: “burnout sendromu…” Tükenmişlik Sendromu (yanmışım ben sendromu), kapitalist sistemin talep ettiği rekabetçi, bireyci ve sadece kazanmaya koşullandırılmış insan modeline ayak uydurmak zorunda bırakılan gençlerin, hayal kırıklıkları ve buna bağlı olarak bedensel, ruhsal ve sosyal tükenişleriyle sonuçlanmaktadır. Tüketim toplumunun ezici çarkları arasında, ideallerinden kopartılan gençlerde daha sıklıkla görülen bu sendrom, eşitlik kavramının yüksek insanlık ideolojisi ve geleceğimiz için ne kadar hayati olduğunu ispat edercesine karşımıza çıkmıştır. “Kır oğul zinciri; hür gez, hür konuş… Yok mu altından gümüşten bir kurtuluş?” Hazret-i Mevlâna’nın bu sözünden feyz almışçasına, Gezi Ruhu göstermiştir ki; kazanmaktan daha önemli bir beklentisi vardır “neden kuşağı” gençlerinin: mutlu olmak… Basit ve nahif bir talep; sadece mutlu olmak… “Neden Kuşağı” gençliği (ingilizce’de “why generation ya da kısaltılmış haliyle “y generation”) neden yarışmak zorunda bırakıldıklarını sorgulayarak doğmuştur. Neden daha iyi olmak zorundayım arkadaşlarımdan? Neden daha güçlü olmalıyım? Neden daha hızlı koşmalıyım? Neden daha yükseğe sıçramalıyım? Neden daha çok para kazanayım ki? Neden, neden, neden? Y-kuşağı gençleri, internette, son derece eşitlikçi bir platformda, bir oda, bir klavye, bir modem üzerinden ‘’neden?’’ sorularını sormuş ve ebeveynlerinin formatlanarak kendilerini kaptırmış oldukları rekabetçi tüketim toplumu modelini, denizler aşırı mesafeleri yok hükmünde sayarak aralarında sorgulamış ve giderek itirazlarını şekillendirmiştir. Hazret-i Pîr’in;  “Mademki sen bensin, ben de senim, nedendir şu senlik benlik” deyişinin anlamının tadını çıkartırcasına internet üzerinden tanışan ve öteki demeden diğerinin meselesini, ortak meseleleri gibi anlayan y-kuşağı “yarış” değil, “eşitliğe varış” istemektedir. Gençler artık “atları vurmasınlar” demiş ve Gezi Parkı ağaçlarından başlayarak doğaya yani “hayata” sahip çıkmıştır.

Neticede Gezi süreci boyunca yüksek empati kurabilmeyi öğrenen ve dalga dalga insanlığa öğreten Gezi Ruhu, adı ve kuralları yazıya dahi geçmemesine rağmen ortak bir vicdanla yerküreyi atmosfer gibi sarmıştır.  Artık Türkiye’de hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktır. Çünkü “ortak vicdan”, eşitliğin dayanılmaz güzelliğini koruyacak ve yaşatacak bir sistemi, zerresinden vazgeçmeden sonsuza dek talep etmektedir.

Eşitlik birin bire eşitliğidir, çünkü hepimiz bir’den çoğaldık. Empatiyle yaşayacağım!

                                                             

Mustafa ALTIOKLAR – Fırat Efe AKYÜZ

Özgürlük benim karakterimdir, çünkü doğuştan hakkımdır. Boyun eğmeyeceğim!

Özgürlük benim karakterimdir, çünkü doğuştan hakkımdır. Boyun eğmeyeceğim!

İnsan Hakları Evrensel Bildirgesi’nin 1.maddesi; “bütün insanlar özgür doğarlar. Onur ve hakları bakımından eşittirler. Akıl ve vicdana sahiptirler ve birbirlerine karşı kardeşçe davranmalıdırlar. ” Demektedir. Türkiye Cumhuriyeti 10.Aralık.1948 yılında bildirgeyi imzalamıştır. Ne var ki geçen 65 yılda Bildirge sayılamayacak kadar çok çiğnenmiş ve nihayetinde AKP iktidarının uygulamalarıyla ihlaller rekoru kırılmıştır. On bir yıllık AKP rejiminin baskısı altında yaşayan Türkiye Halklarının tüm bileşenleri, Taksim Gezi Parkı olaylarının patlak vermesiyle birlikte ortak bir vicdan çerçevesinde kenetlenmiş ve hep bir ağızdan EY ÖZGÜRLÜK diye haykırmıştır. “İki şeye hakkım var: Özgürlük ve ölüm. Birine sahip olamazsam ötekini isterim. Çünkü kimse beni canlı tutsak edemez. ”  diyen cesur özgürlük savaşçısı Ernesto Che Guevara’nın yeminine uyarcasına,  Gezi’nin cesur yürekleri de şanlı direnişte 5 şehit vermiştir. Ancak, ceberut devlet terörüyle verilen kayıplar boşuna olmamış, “dilimden, dinimden, inançlarımdan, yaşam biçimimden, cinsel kimliğimden, bedenimden, hamile karnımdan, bebeğimden, giyim tarzımdan, başörtümden, çulumdan, çaputumdan, yediklerimden, içtiklerimden, haber alma özgürlüğümden, gelecek tercihimden, üniversitemden, okuduğumdan, dinlediğimden, elini, dilini ve yargını çek! Karışma yaşam alanlarıma. Ben senden farklıyım. Beni onaylamıyor bile olsan, varlığımı kabullen. İfade özgürlüğümü anayasal güvence altına al, çünkü ben kafamdakileri sansüre tabi tutmadan konuşabileceğim açık bir toplum istiyorum. Özgürlük istiyorum. Çünkü özgürlük benim karakterimdir. Boyun eğmeyeceğim…” biçiminde yükselen özgürlük çığlıkları, Gezi’den dünyaya yayılmıştır.
İnsan Hakları Evrensel Bildirgesi'nde; “herkes, ırk, renk, cins, dil, din, siyasal ya da her hangi bir başka inanç, ulusal ya da toplumsal köken, varlıklılık, doğuş ya da herhangi bir başka ayrım gözetilmeksizin bütün hak ve özgürlüklerden eşit olarak yararlanabilir.”  Denmektedir. Bu evrensel çerçevede özgürlük paketi, herhangi bir parçanın kabulü ile değil; tüm parçaların kabulü ile işlerlik kazanır. Ne ki; iktidarlar özgürlük sözcüğünü ağızlarından düşürmemekte ancak kendi ikiyüzlü sahte özgürlük paketleriyle toplumun karşısına çıkmaktadır. İşte Onlar; “kendine liberal”, “kendine demokrat”, ”kendine halkçı”, “kendine Müslüman”dır. Büyük üstat Nazım Hikmet’in deyişiyle; “onlar ümidin düşmanıdır sevgilim… Akarsuyun, meyve çağında ağacın, serpilip gelişen hayatın düşmanı...”  

İnsan Hakları Evrensel Bildirgesi; “doğumdan, ölümüne dek; hayatının her aşamasında; dünyayı yorumlama, istek ve arzuları doğrultusunda kendini yönlendirme ve tüm bu imtiyazlara kendi iradesiyle, hiçbir zorlama olmadan, sınırsız ulaşma hakkı, kişinin özgürlüğüdür. Bununla beraber herkes, haklarını kullanmak ya da özgürlüklerinden yararlanmak konusunda, salt başkalarının hak ve özgürlüklerinin tanınması ve saygı gösterilmesini sağlamak amacıyla yasa ile saptanmış olan sınırlamalara bağlıdır .” Demektedir. Bakunin ise; “Eğer insan ahlakının bir temel ilkesi varsa, o da özgürlüktür. Başkalarının özgürlüğüne saygı duymak ise görevdir. ” Der. Bu anlayışla özgürlük “tüm bireyler arasında eşit ağırlıklı” olmalıdır.  Başka bir deyişle; “sınırsızlık” başkalarının özgürlük sınırlarına kadardır. Örneğin; kimsenin bir başkasını “öldürme” özgürlüğü yoktur. Yaşamak, özgürlük ve kişi güvenliği herkesin hakkıdır . Kimse bir başkasının haklarına, konfor alanına, inançlarına ve değerlerine tecavüz edemez.  “Hep bana” özgürlüğü de adaletsiz bir özgürlük anlayışıdır. “Başörtüme özgürlük” eyvallah iken, “alkol yasak” olmaz! “camiye özgürlük” eyvallah iken “cemevine yasak” olmaz! “Türkçe ’ye özgürlük” eyvallah iken “Kürtçe ’ye yasak” olmaz! “yandaş medyaya özgürlük” eyvallah iken “karşıt görüşe yasak” olmaz! Kısaca “adalet olmayan yerde özgürlük olmaz.” Başörtüsü, türban, çarşaf, burka dâhil tüm giysiler, sadece okullarda değil tüm kamusal alanlarda güvenlik önlemleri dışında hiçbir kıstas getirmeksizin derhal serbest bırakılmalıdır. 6 yıl başörtüsüyle tıp eğitimi alan erişkin bir insana, “şimdi doktor oldun ve başörtünü çıkartmalısın” denilemez. Kimse kimsenin yaşam tarzına kendi yaşam tarzını “normal” kabul ederek müdahale edemez. Hiç kimse “normal” değildir. Kimse kendine “normal” diyemez. “Normal”lik özgürlük düşmanı, hastalıklı bir sözcüktür. Toplumun %100’ünün kabul ettiği bir şey dahi normal diye tanımlanamaz. Çünkü bir de “zaman” faktörü vardır. Bugünün “normal”inin yarın ne olacağı meçhuldür. Mustafa Kemal Atatürk’ün unutulmaz saptamasında altını çizdiği gibi; “hiçbir ayet, hiçbir dogma, hiçbir kalıplaşmış ve donmuş kural yoktur. Asla değişmeyecek hükümler getirdiğini iddia etmek, aklın ve ilmin gelişimini inkâr etmektir.” 

İnsan Hakları Evrensel Bildirgesi’ne göre; “Herkesin düşün ve anlatım özgürlüğüne hakkı vardır; bu özgürlük düşüncelerinden dolayı rahatsız edilmemek, ülke sınırları söz konusu olmaksızın bilgi ve düşünceleri her araçta arama, elde etme ve yayma hakkını içerir .” Oysa Başbakan, sosyal medyayı “bela” olarak nitelemiş, direktifinden çıkamayan Bakanlarından, “ulaştırmaya bakanı” çağdaş devletlerde görülmeyecek bir komedi sergileyerek Facebook ve Twitter’a “işbirliği” teklif etme cahilliğini göstermiştir. Ülkemizin saygın sanatçıları, sosyal medya üzerinden bilgi ve düşüncelerini yaydıkları için kovuşturmaya alınmıştır. Hâlbuki İnsan Hakları Komitesi’nin Temmuz 2011’de Cenevre’de imzaladığı bildirgenin, Görüş ve İfade Özgürlükleri’ ne dair 19.maddesi; ‘’Fikir oluşturma ve ifade etme özgürlüğü, kişinin eksiksiz gelişimi için vazgeçilmez koşullardır. Söz konusu özgürlükler özgür ve demokratik her toplumun temel taşlarıdır’’  demektedir. Bu bağlamda fikir özgürlüğü alanında kısıtlama kabul edilemez. Başkalarının yaşama özgürlüğü dâhil, hiçbir özgürlüğüne tecavüz etmemiş, şiddet kullanarak fikirlerini kabul ettirmeye çalışmamış ancak sadece siyasi görüşlerinden, fikirlerinden dolayı suçlu bulunup cezalandırılmış herkes özgür bırakılmalı ve itibarları iade edilmelidir. 

İnsan Hakları Evrensel Bildirgesi’ne göre; “Herkesin düşünce, vicdan ve din özgürlüğüne hakkı vardır; bu hak din ya da inanç değiştirme; dinini ya da inancını tek başına ya da topluca, açık ya da özel olarak öğretim, uygulama, tapınma ve anma bağlamında açığa vurma özgürlüğünü içerir .” İnanç özgürlüğü tüm inanç sistemlerine ve inançsızlara karşı eşit özgürlük ilkesine uygun olmalıdır. Evrensel özgürlük anlayışında zorlama olamaz. Bir taraftan “Dinde zorlama yoktur”  derken, diğer yandan dayatma kabul edilemez. Ana babalar, çocuklarına verilecek eğitim türü için öncelikli seçme hakkına sahiptir . İnanç özgürlüğü doğrultusunda zorunlu din dersleri derhal kaldırılmalıdır.

İnsan Hakları Evrensel Bildirgesi’ne göre; “Herkesin eğitim hakkı vardır. Eğitim, insan kişiliğinin tam gelişmesini, insan haklarıyla temel özgürlüklere saygının güçlenmesini amaç olarak almalıdır. Eğitim bütün uluslar, ırklar ve dini topluluklar arasında anlayış, hoşgörü ve dostluğu güçlendirmeli ve geliştirmelidir .” Oysa zorunlu din dersleri devletin resmi seçimiyle zorunlu Sünni İslam dersleri şeklinde uygulanmaktadır. Bunun yerine tüm dinler ve din karşıtlığı hakkında bilgi veren, tarafsız ve eleştirel felsefe dersleri olmalıdır. Sünni mezhep mensupları kadar, Aleviler, Süryaniler, Yezidiler, Mecusiler, Hristiyanlar, Yahudiler ve adları sayılmamış olan tüm inanç mensuplarıyla birlikte; dini inanca karşı olan; ateist, agnostik, panteist veya şamanlar da desteklemeli; kendilerini ifade etmeleri ve fikirlerini yaymaları özgürleştirilmelidir. Hazreti Mevlana’nın “Gel, gel, ne olursan ol yine gel. İster kâfir, ister Mecusi, ister puta tapan ol yine gel. Bizim dergâhımız ümitsizlik dergâhı değildir. Yüz kere tövbeni bozmuş olsan da yine gel. ” Sözünü ağızlarına pelesenk eden muktedirler; özellikle inançsız kesimi, sanki inançsızlık bir suçmuş veya cüzamlılarmış gibi lanetlemiş; gizlenmekten başka yol bırakmamıştır. Bu nedenle devletin inançsız vatandaşları da desteklemesi, onların varlıklarını kabul etmesi, kendilerini ifade etme ve düşüncelerini yayma haklarını koruması şarttır. Elbette devlet tüm bunları yaparken, laiklik ilkesine sıkı sıkı sarılmalı ve tüm vatandaşlarının inanç ya da inançsızlık özgürlüğünün garantörü olmalıdır.

İnsan Hakları Evrensel Bildirgesi'nin 2.Maddesinde; “herkes, cins ayrımı gözetilmeksizin bütün hak ve özgürlüklerden eşit olarak yararlanabilir. ” Kadınların özgürlük ve eşitliği sözde kalmamalıdır. Kaç çocuk doğuracağıma, doğurup doğurmayacağıma sadece ben karar verebilirim. Bununla birlikte tüm insanların cinsel kimliklerine ve tercihlerine saygı göstermek, bu kimliklerini özgürce yaşamalarını sağlamak da devletin görevlerinden biridir. Evlenme çağına gelen her erkek ve kadın, ırk, uyruk ya da din bakımından hiçbir sınırlamaya bağlı olmaksızın evlenme ve aile kurma hakkına sahiptir. Söz konusu kişiler, evlenme konusunda, evlilik süresince ve evliliğin sona ermesinde eşit haklara sahiptirler.  
Evlenme ancak, evleneceklerin özgür ve tam rızası ile gerçekleştirilebilir.  
Analık ve çocukluk özel bakım ve yardım hakkı doğurur. Bütün çocuklar, ister evlilik içinde, ister evlilik dışında doğsunlar, eşit sosyal güvenlikten yararlanırlar. 

İnsan Hakları Evrensel Bildirgesi; “Hiç kimse, özel yaşamı, ailesi, konutu ya da yazışması konularında keyfi müdahaleye, onuruna ve adına karşı saldırıya uğrayamaz. Herkesin, bu müdahale ve saldırılara karşı yasa ile korunmaya hakkı vardır .”  Demektedir. Haberleşme özgürlüğü, milli güvenlik maskesiyle baskı altına alınamaz. Herkes kendi mahrem hayatını özgürce yaşama hakkına sahiptir. Suçluları tespit etmek için telefon dinlemek, her sistemde yapılabilecek bir polisiye tedbirdir. Ancak telefon dinlemelerini siyasi erk kazanmada bir silah olarak kullanmak, bunun üzerinden kişileri özel hayatları ile tehdit etmek; işkence yapmak ile eşit oranda insanlık suçu sayılmalıdır. 

İnsan Hakları Evrensel Bildirgesi’ne göre; “Herkes, herhangi bir devletin sınırları içinde özgürce dolaşma ve oturma hakkına sahiptir .” Oysa Gezi Olayları sırasında halka açık alanlar, halka kapatılmıştır. Herkesin barışçıl biçimde toplanma ve dernek kurma özgürlüğü vardır . Ama Türkiye bir yandan bu maddenin altına imza atarken, diğer yandan Gezi protestoları çerçevesinde toplananları, hükümeti darbeyle yıkmaya niyetli örgüt üyeleri kurmacasıyla içeri atmıştır.

İnsan Hakları Evrensel Bildirgesi’ne göre; Herkesin, doğrudan ya da özgürce seçilmiş kişiler aracılığıyla ülkesinin kamu yönetimine katılma hakkı vardır. Herkes ülkesinin kamu hizmetlerinden eşit olarak yararlanma hakkına sahiptir. Halkın iradesi, hükümet erkinin temelidir; bu irade, gizli ya da buna denk bir yöntemle yapılacak ve genel ve eşit oy verme yoluyla gerçekleşecek olan dönemsel ve dürüst seçimle belirir.  Oysa Türkiye’de milli irade barajlarla engellenmektedir. Seçim barajı derhal %0’a indirilmeli, her türlü düşüncenin mecliste yer edinmesini sağlayacak düzenlemelere gidilmelidir. Ayrıca hiçbir vekilin, milletin kendisinden daha fazla dokunulmazlığı olmamalıdır. Bu ayrım, özgürlüğün eşit dağılım ilkesine aykırıdır.

"Kanaatkar olmak, boyun eğme zilletinden daha hayırlıdır..." der Hazret-i Ali...
Özgürlük Gezi Ruhu’nun karakteridir ve Gezi Ruhu özgürlük yolunda boyun eğmeyecektir!

Mustafa ALTIOKLAR - Fırat Efe AKYÜZ