SİNEMA STRATEJİK BİR SEKTÖRDÜR

“Sinema stratejik bir sektördür”

Sayın Başbakan,

Bugüne dek neredeyse aldığınız hiçbir majör siyasi karara, attığınız hiçbir ideolojik adıma, hiçbir politik fikrinize, felsefi düşüncenize katılmadım ve partinize muhalif sanatçı kimliğimi hiçbir zaman gizlemedim. Buna rağmen burada bulunmamın sebebi hikmeti, “demokratik açılım” adını verdiğiniz hamlenizi, sadece yandaş ya da paydaşlarınıza değil, muhaliflerinize de bire bir, yüz yüze anlatma ihtiyacı duymanızdan kaynaklanmaktadır. Demokrat bir tavır olan bu tutumunuz karşısında, sinemanın özelinde, ülkemizin dünyaya açılımı, tanıtımı ve doğru algılanması için geliştirmemiz gereken stratejilerden bahsetmek ve “anlayışa giden yol beyinden değil, kalpten geçer” özdeyişinin “açılımını” yapmak istiyorum.

Beyaz perde olarak da tanımlanan sinema, aslında “beyaz perde değil, beyaz bir aynadır.” O beyaz aynada, ait olduğu toplumun tüm seçkileri, yargıları, yergileri, övgüleri, dertleri, aşkları, hüzünleri, manevi dünyası ve tüm maddi üretim değerleri yansır. İşte bu nedenledir ki, “sinema stratejik bir sektördür”. Öyle güçlü stratejik bir sektördür ki, bir ülkeyi tek bir filmle vezir ettiği gibi, yine tek bir filmle rezil de edebilir. Yalan ve iftiralarla dolu “Gece Yarısı Ekspresi” filminin bu ülke çocuklarına otuz yılı aşkın süredir çektirdiği acılar hala canımızı yakmaktadır. . Ne var ki, ülkemizin yanlış tanınmasına yol açan bu film ve benzerlerine karşı tez geliştirmek için, aynı güçlü silahı, yani stratejik bir sektör olan sinemayı kullanmayı bir türlü akıl edebilecek iktidarlar ve yasama organları gelmemiştir ülke yönetimimize. Örneğin, içinde bulunduğumuz Nisan ayı her yıl gelip çattığında  "Acaba Amerikan Başkanı bu sene soykırım sözcüğünü kullanacak mı?" sorusuyla yatıp kalkıyorsunuz. Ermeni meselesinde Türk tezi olduğunu söylüyorsunuz ve bunu dünyaya bir türlü anlatamıyorsunuz değil mi? Oysa Holywood projeleri kadar büyük bütçeyle desteklenen ve bir yönetmenimiz tarafından çekilecek bir filmle kendi tezinizi bir çırpıda tüm dünyaya anlatır, sesinizi duyurabilirsiniz. Batı dünyası kendi tezlerini sinema yoluyla anlatmayı, sinema sanatının stratejik önemini 60 sene önce görmüş, biz ise sinemadan korktuk, sansürledik, güdükleştirdik. Batının sinemaya bu çerçevede atfettiği önemi iki kısa örnekle bilgilerinize sunmak isterim.

Yıl 1946, II. Dünya savaşı sonrası Amerika Birleşik Devletleri, savaşın galibidir ve Fransa’nın kurtarıcısı kimliğinden aldığı güçle, Amerikan şirketlerinin Fransa’da geniş bir ekonomik hacim elde etmesi amacıyla Fransız sinemalarında daha çok Amerikan filmi gösterilmesini Marshall planının bir parçası olarak masaya koymuştur. Sinemanın startejik bir sektör olduğunun bilincinde olan Fransız hükümeti ise, durumun farkına vararak derhal tedbir almaya yönelmiş ve Fransız sinemasını desteklemiştir. Takip eden yıllarda iktidara gelen tüm Fransız hükümetleri de maddi, manevi ulusal değerlerini yaşatmak, yaymak, tanıtmak ve daha çok insana ulaşmak amacıyla Fransız sinema sektörüne ciddi oranlarda destek vermektedir. Destek oranı 2008 yılında 1,5 MİLYAR Euro tutarında dev bir bütçeye ulaşmıştır. Bu rakam ülkemizde ise aynı yıl sadece 10 milyon Euro’da kalmıştır.

Yıl 1994… tüm dünya ülkelerinin sinemaları Amerikan filmlerine teslim olmuştur. Avrupa ülkelerinin tamamı Amerikan filmlerine kota koymak üzere yasal düzenlemelere girişmiştir. Bir sinema salonu bir yıl içinde toplam 100 sinema filmi gösteriyorsa, bunun 20 tanesi yerli film olmak zorundadır. Benzer bir yasal düzenlemenin bizde de hazırlıkları başlamış ve haber anında Amerikan Dış Ticaret Müsteşarlığı’na ulaşmıştır. Müsteşarlık hiç vakit kaybetmeden I. Bush’u uyarmış ve hazırlıklarımız Bush’un sert bir ültimatomuyla durdurulmuştur: “Eğer Amerikan filmlerine kota koyarsanız, biz de Türk tekstiline kota koyarız!” Bu ültimatomun nedeni, Türkiye’den Amerikan sinemacıların beklediği birkaç milyon doların eksilmesi değildir. Amerikan Dış Ticaret Müsteşarlığı’nı telaşa düşüren faktör, sinema sayesinde Türkiye’de şuurlara yerleştirilmiş olan Amerikan yaşam biçiminin, Ford’un, Westinghouse’un, Chevrolet’nin, General Electrics’in, Converse’in Lewis’in, F-16’ların, Ray-Ban gözlüklerin, helikopterlerin, laser’in, bilgisayarların, cep telefonlarının algılanmasındaki azalma olasılığıdır. Bu kadar büyük reaksiyon nedeni “sinemanın stratejik bir sektör” olduğunun farkına varmış olmalarından başka bir şey değildir.

Sinema stratejik bir sektördür, çünkü üretildiği ülkeye sadece direk satışı yoluyla mali katkısı olmamakta, reklâm kokmadan, saldırgan satış mümessilliği yapmadan, ülkeyi ve değerlerini sanatla çevreleyerek sunabilmektedir ve bu nedenle beyinlerden, akıllardan, hesaplardan, kitaplardan önce kalplere hitap eder.

Bu farkındalık düzeyine ulaştığımız anda, her şeyden önce daha çok sayıda ve dünya pazarlarında yarışacak yüksek kalite standardında film çekilmesini sağlamak için sektörel düzenlemeler yapmak gerekmektedir.  İşte bu nedenle sektörümüzde reform şarttır. Reforme edilmiş bir sinemamızın ise ülkemizi kanatlandırıp uçuracağı aşikârdır.

Fransa’da sinema sektörünün yönetimi Kültür Bakanlığına bağlı idari açıdan özerk, mali açıdan devlet denetimine tâbi bir tüzel kuruluş olan Fransız Ulusal Sinema Merkezi’ne bırakılmıştır. CNC’nin 1,5 Milyar Euro’ya ulaşan dev bütçesi doğrudan genel bütçeden alınmamakta, havuzuna 3 temel kaynaktan gelirler akmaktadır:
 

1.                  Bilet fiyatları üzerinden kesilen sinema vergisi                           % 11

2.                  TV kanallarının genel cirolarından kesilen sinema vergisi          % 5,5

3.                  DVD ve elektronik alet satışlarından kesilen sinema vergisi       % 2,5

Ülkemizde ise Kültür Bakanlığı’nın Destekleme Fonu’ndan başka bir fon sinemamızı desteklememektedir. Fonun geliri ise sadece tek bir kaynaktandır. Sinema gişelerinde kesilen bilet fiyatlarının %4’ünden ibarettir. Aslında “rüsum vergisi” adı altında biletlerden %10 oranında kesinti yapılmakta, ancak bunun %2’si belediyelere aktarılmakta, %4’ü Maliye Bakanlığında gasp edilmekte, Sinema Genel Müdürlüğüne ancak %4’ü ulaşabilmektedir. Son yıllarda mucize yaratmış olan sinemamızın başkaca bir kaynağı da yoktur.  Oysa bizde de televizyonların yıllık reklâm cirolarından %5 oranında kesinti yapılmakta, ancak toplanan para Fransa’da olduğu gibi film sektörüne değil, RTÜK’e aktarılmaktadır.

Elektronik cihazlar ve dvd’lerden bizde de Fransa’da olduğu gibi bandrol adı altında bir kesinti yapılmakta, ancak toplanan para yine film sektörüne değil, TRT’ye aktarılmaktadır.

Neredeyse sıfır devlet sübvansiyonuyla yurt içinde Amerikan filmlerine kafa tutabilmiş, yurt dışı festivallerinden onlarca ödül toplamakta olan sektörümüzün endüstrileşmesini sağlayacak bir modelin çerçevesinde kalite standardı yükseltilecek olan filmlerimizin daha cazip ihraç ürünlerine dönüşeceği aşikârdır. Bu yolda tek ihtiyacımız, yasama organından gerekli reformları çıkartacak güçlü ve demokrat bir hükümet iradesidir.

Üretim alanında sektörümüzün beklediği reformlara maddeler halinde göz atacak olursak işimizin aslında hiç de zor olmadığını görebiliriz.

1.Özerk Türkiye Sinema Kurumu kurulmalıdır

2.Fikri Mülkiyet Hakları ile ilgili yasaların AB müktesebatına uyumu sağlanmalıdır

3.Gişe gelirlerinden alınan %10 verginin tamamı film sektörüne aktarılmalıdır 

4.Elektronik cihaz satışlarından elde edilen verginin bir bölümü film sektörüne aktarılmalıdır

5.TV reklâm gelirlerinin RTÜK’e yönlendirilen %5’inin bir bölümü film sektörüne aktarılmalıdır

6. Sponsorları teşvik edecek yasal düzenlemelerin gerçek anlamda teşvik edici hale getirilmeli ve iş dünyasına tanıtılmalıdır

7.Ürün yerleştirme serbest ve ücretsiz bırakılmalı, yeniden düzenlenmelidir

8.%20 oranındaki stopaj vergisi düşürülmelidir

9.%18 oranındaki KDV’nin düşürülmelidir

10.Alt yapı yatırımları teşvik kapsamına alınmalıdır (plato, laboratuar, stüdyo, kamera, ışık malzemeleri)

11. Yabancı film yapımcılarının ülkemizde film çekmelerini teşvik etmek amacıyla vergi iadesi uygulaması daha cazip hale getirilmelidir

12. Uluslara arası özel ikili ortak yapım anlaşmaları sağlanmalıdır

13.Korsanla aktif olarak mücadele edilmelidir

14.Sosyal güvenlik ve çalışma koşulları derhal düzenlenmelidir

15.Dünya pazarlarında yarışabilmek, film ihracatımızı artırmak üzere “dış tanıtım”a ayrı bir önem vermek gerekmektedir. Ancak aktif bir dış tanıtım stratejisiyle global pazardan pay almamız ve milyonlarca dünyalının kalbine girmemiz mümkün olabilecektir.

Konuşmamı noktalarken Film Yönetmenleri Derneği Yönetim Kurulu Eşbaşkan’ı sıfatımla, sizin, kültür, maliye ve çalışma bakanlarımızla birlikte, sektör önde gelenlerinin katılacağı ve yukarıda bir kısmını özetlediğim sinema reformuna dair, iki günlük bir çalıştaya davet etmek isterim.

Unutmayalım:

“anlayışa giden yol beyinden değil, kalpten,

demokrasiye giden yol ise meclisten değil, beyaz aynadan geçer”

 

OCCUPY CHP HAREKETİ ÇIKIŞ NOKTASI

OCCUPYCHP hareketi, manifestosunun özünü, partinin kurucu başkanının devrimci ruhundan almaktadır. Mustafa Kemal'in; " Ben, manevi miras olarak hiçbir ayet, hiçbir dogma, hiçbir kalıplaşmış kural bırakmıyorum. Benim manevi mirasım bilim ve akıldır... Zaman süratle ilerliyor, milletlerin, toplumların, kişilerin mutluluk ve mutsuzluk anlayışları bile değişiyor. Böyle bir dünyada, asla değişmeyecek hükümler getirdiğini iddia etmek, aklın ve bilimin gelişimini inkâr etmek olur... " sözü, hareketin özüdür. Bu çerçeveden bakarak partinin ilkelerinin çağımızın koşulları, din ve devlet ilişkileri, yaşam biçimine saygı ve Türkiye Halkları'nın talepleri doğrultusunda, yeniden devrimci bir anlayışla gözden geçirilmesi kaçınılmazdır.

BİR DOST MEKTUBU

1. CHP’ nin aslında ve özünde bir devlet partisi olduğunu;

2. Sistem içi tüm siyasi hareket ve partileri içinden doğurduğunu, çok partili sisteme geçilene kadar bu hareketleri içinde taşıdığını;

3. Çok partili sisteme geçişin aslında CHP için bir arınma süreci olduğunu ve bu arınma süreci sonunda parti içinde kalan niceliğin niteliğinin cumhuriyetçi, ulusalcı, aydın ve batılı(cı) olduğunu;

4. Ülkenin yaşadığı politik süreçte, özellikle gençlik ve işçi hareketlerinden etkilenerek ama bence bundan da önemlisi içinden doğurduğu ve siyasi arenada karşı karşıya geldiği diğer partilerin aldığı dinamik tavır ve duruşlara karşı, belki de ister istemez kendini konumladığı yerde niteliksel bir dönüşüm yaşayarak “Ortanın Solu” na ve sosyal demokrat bir partiye evrildiğini;

5. Yani diğer bir söyleyiş ile, CHP’ nin iç dinamiklerinin değil, 60′ lar ve 70′ lerin politik süreçlerinin ve rakiplerinin duruşunun yarattığı metazori ile CHP’ nin sola çekildiğini veya kaydığını;

6. Bu süreçte, yasal bir siyasi parti olarak, bir cephe partisi haline dönüşebildiğinin görüldüğünü (ki unutmamak gerek, meclise girebilen bir TİP var o dönemde);

7. Tüm süreçler dahilinde CHP’ nin içinde, bugün de dahildir bu süreç kapsamına, çekirdek yapısında değişmez bir cumhuriyetçi, ulusalcı yapının hep var olduğunu ve var olacağını;

8. Ancak bu özün, toplumsal ve siyasi dinamiklerle evrilebilir, değişebilir, dönüşebilir bir nitelikte olduğunu;

9. CHP’ nin içinde veya dışında CHP’ li olan ulusalcı ve cumhuriyetçilerin, aydın ve devrimci (6 oktan biri olan devrimcilik anlamında da olsa en azından) yönlerinin olduğunu;

10. Bunların asla dışlanmaması, red edilmemesi gerektiğini;

11. Bunların reddiyesinin CHP’ nin kendisinin reddiyesi anlamına geldiğini;

12. Son tahlilde ne kadar dönüşürse dönüşsün CHP’ nin bir sistem ve devlet partisi olarak kalacağını;

13. Ancak yasal siyasi arenada bir cephe partisi anlamında, tarihsel potansiyeli ile doğru adres olduğunu (tabii ki siyasi konjektüre göre);

14. 80′ lerde filizlenen ve 90′ lardan itibaren kendini iyice belli eden, MHP’ li olmayan, olamayan neofaşist ulusalcı ve cumhuriyetçiler ile CHP’ nin samimi, Atatürkçü, demokrat, liberter cumhuriyetçi ve ulusalcılarının birbirinden ayırt edilmesi gerektiğini;

15. Bu ayır etmenin, AKP’ ye daha doğrusu artık siyasi söylemi netleştirerek İslami Faşizme karşı cepheleşmede içiçe girmişlik ve kutuplaşma nedeniyle oldukça güç bir durum olduğunun;

16. Söylem geliştirirken, ötekileştirmelerin önüne geçeceğiz derken, CHP’ nin bu nitelikteki seven ve destekçilerini, parti ile birlikte evrilebilir, değişebilir, dönüşebilir yapıdaki ulusalcı ve cumhuriyetçilerini, ve yukarda söylediğim gibi aslında CHP’ nin kendisini ötekileştirmenin ne kadar tehlikeli bir durum yaratacağını;

17. Bu tehlikeli durum gerçekleştiğinde bir bakmışsınız biz kendi kendimizi ötekileşmiş durumda bulabileceğimizi,

unutmamak gerekir diye düşünüyorum.

Tüm bunları kaleme alan ben için, bunları yazmak, düşünmek, söylem haline getirmek, siyasi bir tavır halinde davranmak ne kadar zor bilemezsiniz. İçsel çelişkiler yumağı içimde… İster Türk, ister Kürt isterse adı ne olursa olsun dünyanın hiçbir yerindeki ulusalcı hareketler, nitelik olarak tek başlarına ilerici ve devrimci değildir. Dünyanın kurtuluşu sosyalist bir dönüşümle olacağı bilincini taşırken, bu mücadele kendini siyasette ifade etmek zorundadır. Bu da tüm sosyalistlerin ve hareketlerin yaşadığı o sancıyı yaşatır: Siyaset ile ideoloji arasındaki kapanmayan ve kapanmayacak olan açı… Tüm yazdıklarım, kapanmayan bu açı düzlemindedir. Dün akşam dile getirmiş olduğunuz ulusalcı reddiyesi üzerine bunları yazma ihtiyacı hissettim. bu reddiyenin, mektubumda becerebildiğim kadar anlatabildiğim nedenler ile naif bir hale dönüşmesinin daha doğru bir tavır olacağını düşünüyorum. Öyle bir kuşatılmışlıktayız ki, bir yanımızda İslami faşizm, bir yanımızda Türk faşizmi, bir yanımızda Kürt faşizmi… sosyolojik anlamda yaşamımıza sızmış olan faşist davranış biçimlerimizden bahsetmiyorum bile… O yüzden söylemimizi faşizmin reddiyesi olarak ortak akıl kollektifi ile dillendirebilirsek, CHP’ nin bu samimi ulusalcı ve cumhuriyetçilerine kucak açmış olur, ötekileşmeden, ötekileştirmeden, tüm ötekileşmelere karşı birlikte dönüşür ve dönüştürebiliriz diye düşünüyorum.

SOSYAL DEMOKRASİ İÇİN #OCCUPYCHP TASLAK MANİFESTOSU

OCCUPYCHP TASLAK MANİFESTOSU

  1.OCCUPYCHP; fikri, bilinci ve vicdanı özgür Gezi Ruhu'nun partiye hakim olmasını amaçlar.

  2.OCCUPYCHP; genç kuşağın parti, ülke ve dünya yönetiminde karar hakkı aramasıdır.

  3.OCCUPYCHP; parti içi ya da dışı dinamiklerden, ittifaklardan tam bağımsız bir sivil inisiyatiftir.

  4.OCCUPYCHP; özgürlük, eşitlik, dayanışma, sevgi, barış, hoşgörü ve adalette Gezi Ruhu'dur.

  5.OCCUPYCHP; siyasi yol haritasını tüm katılımcılarıyla tartışarak, birlikte belirler.

  6.OCCUPYCHP; tüketim toplumu değil, katılımcı üretim toplumunda yaşamak ister.

  7.OCCUPYCHP; partinin yönetim kadrolarında 40 yaş altı genç oranını en az  %50  ister.

  8.OCCUPYCHP; partinin yönetim kadrolarında kadın oranını %50  ister.

  9.OCCUPYCHP; statükonun değil, "sürekli devrim" sloganıyla yenilenmenin değişmezliğini ister.

10.OCCUPYCHP; parti içi demokrasinin ve halk iradesinin önündeki  barajların yıkılmasını ister.

11.OCCUPYCHP; faşist ve totaliter yaklaşımlar dışında kimseyi ötekileştirmeden sosyal adaleti savunur.

12.OCCUPYCHP; kendisini; sosyalist, solcu, demokratik solcu, sosyal demokrat, demokrat, liberter ve sosyal liberal olarak tanımlayan herkes için çatı partisi olmayı hedefler.

13.OCCUPYCHP; paylaşımcı, dayanışmacı, kardeşliği ön planda tutan bir yönetim ister.

14.OCCUPYCHP; Cumhuriyetçilik ilkesini; Türkiye Halkı'nın eşit iradesinin temeli olarak algılar.

15.OCCUPYCHP; Halkçılık ilkesini; Türkiye Halkı'nın imtiyazsız kapsanması olarak algılar ve tüm bireylerin topyekun özgürlüğünü savunur.

16.OCCUPYCHP; Milliyetçilik ilkesini; sosyal demokrasi çerçevesinde yurtseverlik vurgulu olarak algılar. Türkiye Halkı'nı oluşturan tüm kültürel değerleri eşit ölçüde benimser ve saygı duyar.

17.OCCUPYCHP; Devletçilik ilkesini; Özgür yurttaşlarına karşı sorumlu ve alçak gönüllü bir hizmet aracı olarak algılar.  Devletin yurttaşların giyim biçimine de, yaşam biçimine de müdahale eden değil, güven ve yaşam kalitesini artırmak üzere işleyen bir araç olarak görür.

18.OCCUPYCHP; Laiklik ilkesini; tüm vatandaşların inanç özgürlüğünün garantörü olarak algılar. Bu çerçevede tüm inançlara karşı eşit mesafede durur. Dinin siyasete müdahalesine de, siyasi hedef uğrunda araç olarak kullanılmasına da izin vermez.

19.OCCUPYCHP; Devrimcilik ilkesini; Mustafa Kemal Atatürk'ün;"Eğer bir gün benim düşüncelerimle, bilim ters düşerse, bilimi seçin..." sözünden hareketle, sosyoekonomik devinimlerin gerçekliğinde ilk 5 ilkeyi yenileme hak ve sorumluluğu olarak algılar.

20.OCCUPYCHP; bu manifestoya katılan herkesi, üye olmak yoluyla partiyi işgal etmeye çağrıdır.

CHP Seçim Strateji & Üye Kayıt Toplantısı davet mesajı

Degerli Arkadaslar-

CHP Üyesi olmak isteyenler, lütfen 1 adet vesikalık fotoğraf ve nüfus kağıtlarınızı getirin.

Bu toplantida son gelismeleri, Turkiye ziyaretimi ve Cumhurbaskanligi secimlerinde ABD'de nasil orgutlenecegimizi konusacagiz. Gelebilecekler, lutfen cemyolbulan@gmail.com RSVP yapin.

27 Nisan, Pazar

Saat 14.00

CHP Amerika Temsilciliği

1050 Connecticut Avenue 10. Kat

Washington DC 20016

Yurter Özcan

(202)-262-3058

OCCUPYCHP FİKRİNİN DOĞUŞU VE GELİŞİMİ

Merhaba;

İlk kez Gezi Protestoları döneminde tek yürek olmuş isyancıların süreç içerisinde siyasi bir çatı irade altında birleşemeyeceklerini sezdiğimde çıkmıştı fikir. Mevcut siyasi erkler arasında Gezi Ruhu'nu içselleştirebilecek gibi duran iki oluşum göze çarpmaktaydı: CHP ve BDP . Bu iki oluşum arasında BDP'nin etnik siyaset üzerinde yükselmekte oluşu kapsama alanı adına yetersiz kalacağı aşikardı kişisel kanaatimce ve en hızlı örgütlenmenin CHP'de olabileceği inancıyla #occupyCHP çağrısı yaptım. Tarihler 22.Haziran.2013'ü göstermekteydi. Gezi Direnişi'nin eşsiz enerjisi başlangıçta "köhnemiş bir parti"nin bu yükü kaldıramayacağı yönünde yoğunlaştı. Gençler yepyeni bir parti istemekteydi. Oysa yeni parti demek 81 ilde, 1500 ilçede, bucaklarda, köylerde binalar, daireler kiralamak; bilgisayarlar, telefonlar, fakslar, masalar, koltuklar, sandalyelerle tefriş etmek; tabelalar,flamalar, broşürler,kitaplar, kitapçıklar basmak, asmak; insan kaynakları oluşturup, maaşlar, bordrolar, muhasebeler, vergiler, makbuzlar, faturalarla uğraşmak ve benzerleri ve benzerleri gibi ciddi finansal kaynaklar gerektirmekteydi.  Bu nedenle ortak vicdanla hareket eden "delikanlı" ruhu, VHP içine davet etmek ve partinin üye profilinden, delegelerine; giderek MYK'dan yönetime, milletvekillerine kadar Gezi Ruhu'nu içselleştirmiş genç kadrolarla değiştirmenin akut ve acısız bir yol olacağı inancı hakimdi bende. Ne var ki, genç enerjinin dünyanın kuruluşundan beri doğruyu bulma konusunda kendi tecrübeleriyle karar verme hakkı vardı ve bu hakkı onlardan almaya kalkışmak, değişmesini istediğim zihniyetten beni de farklı kılmazdı. #occupyCHP fikrini Yerel Seçimler sonrasına kadar nadasa yatırdım. Seçimler sonuçlanır sonuçlanmaz da yeniden gündeme getirdim. Haziran ayında bu fikre dudak bükmüş olan gençler arasında, gelinen noktada Türkiye'nin geleceğinin kurtuluşunu CHP'nin yenilenmesinde bulanların sayısının giderek artmakta olduğunu mutlulukla gördüm. Hasta komadaydı ve artık operasyonun zamanı gelmişti. #occupyCHP hareketinin manifestosunu kaleme aldım ve @occupychp2014 adlı bir hesap açarak ortak paydadaki gençleri twitter üzerinden çoğalmaya davet ettim. Öncelikle sosyal medyada çoğalmaya  ve bu süreç içerisinde hareketin manifestosuna katılımcı bir anlayışla son şeklini vermeye ve üçüncü basamakta partiyle organik ilişkiye girerek manifestomuzu deklare etmeye karar verdik. Yenilikçi kanattan pek çok milletvekilinin destek vereceği umudunu taşımaktaydık ve nitekim öyle de oldu. Bugün itibariyle yoğun bir bilgi alış verişiyle manifestomuz şekillenmeye, olgunlaşmaya, ortak bir metne dönüşmeye oldukça yaklaştı. Önümüzdeki günlerde "şimdilik" nihai manifestomuzu yayınlayarak parti yetkililerine ileteceğiz. Alacağımız reaksiyona bağlı olarak ilçe teşkilatlarına hızla ve kalabalık gruplar halinde üye olacak ve parti içinde yönetim kademelerinde gençlerin yer almalarını sağlayacağız. Nihai hedefimiz; "partiyi yenilemek, Türkiye'yi yenilemek ve dünyayı yenilemek"tir.

OCCUPYCHP HAREKETİNİN CHP PARTİ PROGRAMI TASLAĞI*

OCCUPYCHP hareketi, manifestosunun özünü, partinin kurucu başkanının devrimci ruhundan almaktadır. Mustafa Kemal'in; " Ben, manevi miras olarak hiçbir ayet, hiçbir dogma, hiçbir kalıplaşmış kural bırakmıyorum. Benim manevi mirasım bilim ve akıldır... Zaman süratle ilerliyor, milletlerin, toplumların, kişilerin mutluluk ve mutsuzluk anlayışları bile değişiyor. Böyle bir dünyada, asla değişmeyecek hükümler getirdiğini iddia etmek, aklın ve bilimin gelişimini inkâr etmek olur... " sözü, hareketin özüdür. Bu çerçeveden bakarak partinin ilkelerinin çağımızın koşulları ve Türkiye Halkları'nın talepleri doğrultusunda ve yeniden devrimci bir anlayışla gözden geçirilmesi kaçınılmazdır.

1. Cumhuriyetçilik ilkesi; Türkiye Halkları'nın iradesinin temelidir.  Oysa Türkiye’de halkın iradesi barajlarla engellenmektedir. Seçim barajı derhal indirilmeli, her türlü düşüncenin mecliste yer edinmesini sağlayacak düzenlemelere gidilmelidir. 

2. Halkçılık ilkesi; tüm Türkiye halklarını imtiyazsız kapsamalıdır.

3. Milliyetçilik ilkesi; etnik kimliklere saygılı ve vatanseverlik vurgulu olmalıdır.

4. Devletçilik ilkesi; atanmışlardan oluşan ceberut efendiler yaratmamalıdır. Devletin etki alanı daraltılmalı; insan ve çevre odaklı olarak kurgulanmış, alçak gönüllü bir uygulama aracı olmalıdır. Devlet erki merkezden perifere doğru akmamalı, seçilmişlerden oluşan yerel yönetimler güçlendirilmelidir.

5. Laiklik ilkesi; “inançlıları baskı altına alan bir tiranlık” olmaması gerektiği gibi “dinsizlik” de değildir. Laiklik, demokrasinin, belli bir dine ya da mezhebe inanan çoğunluğun tiranlığına dönüşmesini engellemek için, devletin tüm dinlere aynı mesafede kalmasını sağlamak üzere geliştirilmiş bir kavramdır. Laik devlet, tüm vatandaşların inanç özgürlüğünün garantörü olmalı ve bunu sağlarken tüm inanışlara eşit mesafede durabilmek adına dini, siyasetten ayrılmalıdır. Laik devlet, herhangi bir dini, mezhebi, inanç sistemini referans almaz. Laiklik devletin dinler karşısında tarafsız olmasını savunan prensiptir.

6. Devrimcilik İlkesi; "sürekli devrim" kavramından bağımsız düşünülemez. Değişmeyen tek şey değişimdir. Devrimcilik ilkesi, kendinden önce gelen; Cumhuriyetçilik, Halkçılık, Milliyetçilik, Devletçilik ve Laiklik ilkelerini, toplumsal devinimler doğrultusunda yenileme hak ve sorumluluğunu da beraberinde getirir. Bu hak ve sorumluluk hepimizindir. Bunun tersi; Mustafa Kemal'in  "...asla değişmeyecek hükümler getirdiğini iddia etmek, aklın ve bilimin gelişimini inkâr etmek olur..." cümlesini inkâr etmektir.

7. Yeni ve tam anlamıyla özgürlükçü bir Anayasa şarttır. Anayasa çalışmaları kapalı kapılar ardında, komisyon salonlarında değil; parklarda, forumlarda yapılmalı; tartışılmalı, sokağın sesi dinlenmelidir. İletişim teknolojilerinin sunduğu olanaklarla bunu organize etmek tarihte hiç olmadığı kadar kolaylaşmıştır. Anayasa, iktidarda olanların sınırlarını da belirlemeli, çoğunluk tiranlığının kurulmasını engelleyen bir "toplumsal uzlaşma garantörü" olmalıdır.

8. Özgürlük kayıtsız ve şartsız olmalıdır. Tüm vatandaşlar ulusal ya da toplumsal köken, ırk, renk, cins, dil, din, inanç, siyasi görüş ya da herhangi bir başka ayrım gözetilmeksizin bütün hak ve özgürlüklerden eşit olarak yararlanmalıdır. Evrensel çerçevede özgürlük paketi, herhangi bir parçanın kabulü ile değil; tüm parçaların kabulü ile işlerlik kazanır. Devletin dilden, dinden, inançlardan, yaşam biçiminden, giyim tarzından, başörtüsünden, cinsel kimlikten, bedenden, bebekten, haber alma özgürlüğünden, üniversitelerden elini ve dilini çekmesi şarttır. 

9. Düşünce ve ifade özgürlüğü sınırsız olmalıdır. Herkesin düşünce ve anlatım özgürlüğü hakkı vardır. Bu özgürlük ülke sınırları söz konusu olmaksızın bilgi ve düşünceleri her araçta arama, elde etme ve yayma hakkını içerir ve anayasal güvence altına alınmak zorundadır. Demokratik açık bir toplum için tüm vatandaşlar fikirlerini iç ve dış sansüre tabi tutmadan ifade edebilmelidir. Şiddet kullanarak fikirlerini kabul ettirmeye çalışmamış ancak sadece siyasi görüşlerinden ve fikirlerinden dolayı suçlu bulunup cezalandırılmış herkes özgür bırakılmalı ve itibarları iade edilmelidir. Toplantı, gösteri, yürüyüş ve örgütlenme özgürlüğü anayasal haktır ve İnsan Hakları Evrensel Beyannamesi’ne sadık kalınarak uygulanmalıdır. Polisin demokrasinin sağladığı hak ve özgürlükleri kısıtlamaması, tam tersine kısıtlayana mani olması şarttır. Toplantı, gösteri ve yürüyüş sırasında provokasyon yapan ya da orantısız güç kullanan polis insanlık suçu işlemiş addedilmeli ve yargıya hesap vermelidir.

10. Basın özgürlüğü şarttır. Bununla birlikte basın kuruluşlarıyla siyasiler ve yakınları arasındaki finansal bağlantılar yasaklanmalı, gizli ilişkiler şiddetle cezalandırılmalıdır.

 11. Özel yaşam kutsaldır. Hiç kimse, özel yaşamı, ailesi, konutu, yazışmaları nedeniyle keyfi müdahaleye, saldırıya uğrayamaz. Herkesin bu müdahale ve saldırılara karşı yasa ile korunma hakkı vardır. Haberleşme özgürlüğü; milli güvenlik bahanesiyle baskı altına alınamaz. Herkes kendi özel hayatını özgürce yaşama hakkına sahiptir. Suçluları tespit etmek için telefon dinlemek, her sistemde uygulanabilecek bir polisiye tedbirdir. Ancak telefon dinlemelerini siyasi erk kazanmak için bir silah olarak kullanmak, bunun üzerinden kişileri özel hayatları ile tehdit etmek; işkence yapmak ile eşit oranda insanlık suçu sayılmalıdır.

12. Din ve vicdan özgürlüğü haktır. Bu hak dinini ya da inancını; tek başına ya da topluca, açık ya da özel olarak, ibadet etme, öğretme, öğrenme, uygulama ve anma özgürlüğünü içerir. İnanç özgürlüğü kavramına, tüm inanç sistemleri için "eşit ölçüde özgürlük" anlayışıyla yaklaşılmalıdır.  Evrensel özgürlük anlayışında zorlama olamaz. Bu bağlamda bir taraftan “dinde zorlama yoktur” derken, diğer yandan dayatma kabul edilemez. Çocuklara verilecek dini eğitim türü için karar verme hakkı ebeveynlerine aittir.

13. Tüm vatandaşlar cinsiyet ayrımı gözetilmeksizin bütün hak ve özgürlüklerden eşit olarak yararlanmalıdır. Kadınların özgürlük ve eşitliği sözde kalmamalıdır. Kaç çocuk doğuracağına, doğurup doğurmayacağına sadece kadın karar verir. Evlenme çağına gelen her erkek ve kadın, ırk, uyruk ya da inanç bakımından hiçbir sınırlamaya bağlı olmaksızın evlenme ve aile kurma hakkına sahiptir. Söz konusu kişiler, evlilik süresince ve evliliğin sona ermesinde eşit haklara sahiptirler. Evlenme ancak, evleneceklerin özgür ve tam rızası ile gerçekleştirilebilir. Reşit olmayan çocukların evlendirilmeleri yasalarla önlenmelidir.

14. Kimse bir başkasının özgürlüğüne, haklarına, konfor alanına, inançlarına ve değerlerine tecavüz edemez. “Başörtüme özgürlük” eyvallah iken; “alkole yasak” olmaz! “camiye özgürlük” eyvallah iken; “cemevine yasak” olmaz! “Türkçe ’ye özgürlük” eyvallah iken; “Kürtçe ’ye yasak” olmaz! “yandaş medyaya özgürlük” eyvallah iken; “muhalif  medyaya, sosyal medyaya ve yurttaş gazeteciliğine yasak” olmaz! Kısaca “adalet olmayan yerde özgürlük olmaz.” 

15. İnsan yalnızca "eşit ölçüde özgür" insanlar arasında gerçekten özgürdür. Bir tek insanın bile köleliği tüm insanlığı çiğner ve herkesin özgürlüğünü etkisiz hale getirir. Herkesin özgürlüğü, bu nedenle yalnızca herkesin eşitliği halinde gerçekleşebilir. Özgürlüğün eşitlikle gerçekleşmesi; adalettir. Eşitlik özgürlüğün ruhudur. Yani eşitlik olmadan özgürlük olamaz.

16. Tüm vatandaşlar kanun önünde eşittir. Irk, renk, cinsiyet, dil, din, mezhep, inanç, siyasî düşünce ve benzeri sebeplerle ayırım gözetilmeksizin herkes kanun önünde eşittir. Hiçbir kişiye, aileye, zümreye veya sınıfa imtiyaz tanınamaz. Herkes yasanın koruyuculuğundan ayrım gözetilmeksizin eşit olarak yararlanma hakkına sahiptir. Milletvekili dokunulmazlığı, kürsü dokunulmazlığı hariç, kaldırılmalıdır. Kürsü dokunulmazlığı dışındaki dokunulmazlıklar, özgürlüğün eşit dağılımı ilkesine aykırıdır. 

17. Bütün insanlar onur ve hakları yönünden eşit doğarlar. Bütün insanlar akıl ve vicdana sahiptirler ve birbirlerine karşı kardeşçe davranmalıdırlar. Kardeşlik ötekileştirmemektir. Ötekileştirmek, kendi özüne ötekileşmektir. Temel mesele dindar/laik, Alevi/Sünni, Türk/Kürt, ulusalcı/liberal sağcı/solcu, gibi birbiriyle çelişen kavramların tarafı olmak değildir. Temel mesele ait olmadığımız tarafın varlığını inkâr edip, asimile etmeye çalışmak; olmuyorsa ötekileştirerek dışlamak, haklarını gasp etmekten kaynaklanmaktadır. Türkiye halkları, geçmişte yaşadığı ayrışmaları, bölünmeleri ve küslüğü unutmak, kimseyi ötekileştirmeden, tüm kesimlerin hoşgörü ve saygı çerçevesinde bir araya gelebileceği kardeşçe bir yaşam istemektedir. Türkler, Kürtler, Aleviler, Sünniler, dindarlar, ateistler, Kemalistler, liberaller, komünistler, sosyalistler, çevreciler, eşcinseller ve istisnasız herkesin empati kapasitesini arttıracak ve kardeşliği güçlendirecek sosyal projeler derhal hayata geçirilmeli ve desteklenmelidir. Cemevlerinin cami statüsünde olması istendiği kadar, örtülü kız kardeşlerimizin kamusal alanda istihdamı da istenmelidir.

18. Demokrasi sözde değil, insan onuruna en yakışan biçimde; özde olmalıdır. Cumhuriyet, tüm vatandaşların devlet politikasını şekillendirmede eşit hakka sahip olduğu bir yönetim biçimi haline getirilmelidir. 

19. Demokrasi; özgürlük, eşitlik, kardeşlik ilkeleri çerçevesinde tanımlanmalıdır. Demokrasi, toplumsal dayanışmanın her alana yayılımını, gelirin adaletli dağılımını, eşitlikçi bir rekabet ve hakça paylaşımla, toplumun tamamının refah seviyesinin ve yaşam kalitesinin yükseltmesini hedeflemelidir. 

20. Demokrasi çoğulcu olmalıdır. Denetimden uzak demokratik sistemlerin, otokratikleşerek bireysel hakları ihlal eden "çoğunlukçu" sisteme dönüşme riski nedeniyle, ileri demokrasi, çoğulcu demokrasi olmalıdır. Çoğulcu demokrasi toplumdaki farklılığı ve çokluluğu kabul eder. Bu nedenle; (1) güçler ayrılığı ilkesinin kuvvetle korunması ve dengeli olması (2) merkezi otoritede yoğunlaşan gücün perifere yayılması ve böylece yerel yönetimlerin güçlenmesi (3) sivil toplum kuruluşlarının etkinlik ve özgürlük alanlarının genişletilerek katılımcı demokrasinin gelişmesi şarttır.

21. Güçler ayrılığı ilkesi demokrasinin olmazsa olmazıdır. Özgürlükçü ve eşitlikçi demokrasilerde (1)Yasama (2)Yürütme (3)Yargı kurumlarının birbirlerinden bağımsız ve eşdeğer güçte olması ve yekdiğerini denetleyebilmesi; otokrasiyi yani, iktidarın tek elde toplanmasını engellemek adına hayati öneme sahiptir. İktidarın bu üç kurum arasında paylaşımı; demokratik yollarla iktidara gelen kişiler ya da partilerin kendi diktatörlüklerini kurma heves ve girişimlerinin dünyayı sürüklediği felaketlerden elde edilen tecrübeler üzerine geliştirilmiştir. Güçler ayrılığı ilkesi ile karşılıklı denetimin önemi, Adolf Hitler’in demokratik yolla iktidara gelmesinden sonra, yasama, yürütme ve yargıyı tekelinde toplayarak dünyayı yangın yerine çevirmesinden sonra anlaşılmıştır. Güçler ayrılığı ilkesinin işlemediği demokratik sistemlerde, yasamanın (meclisin), yürütmenin (hükümetin) kontrolü altına girme ve otokratikleşme tehlikesi her zaman mevcuttur. Bu nedenle güçler ayrılığı ilkesi korunmalıdır, şarttır.

22. Güçler ayrılığı ilkesine göre yasama görevini ileri demokratik sistemde meclis üstlenir. Meclis; adil rekabet, adil seçim ve eşit oylama ilkeleriyle halkın, temsilcilerini özgür seçimlerle belirleyerek oluşturduğu bir kurumdur ve milli iradeyi temsil etmelidir. Bu nedenle seçim barajı düşürülmelidir. Milli iradeden, demokratik parlamenter sistemden bahsediyorsak; bu, meclise tam yansımalıdır.

23. Seçimler adil ve şaibesiz olmalıdır. 

24. Siyasi partiler yasası demokratik ve katılımcı olmalıdır. Parti içi demokrasi şarttır. Partinin karar ve uygulama mekanizmaları kooperatif bir koordinatör olmalıdır.

25. Yönetim kademelerinde cinsiyet ayrımı olmamalıdır. Milletvekillerinin, delegelerin ve tüm yönetim kademelerinin %50'si kadın olmalıdır.

26. Yönetim kademelerinde gençlerin sayısı arttırılmalıdır. Milletvekillerinin, delegelerin ve tüm yönetim kademelerinin %50'si 40 yaş altında olmalıdır.

27. Yargı tam bağımsız, adil ve açık olmalıdır. Herkes, kendisine yöneltilen herhangi bir suçlama karşısında, bağımsız ve tarafsız bir mahkemece tam bir eşitlikle, adil ve açık olarak yargılanma hakkına sahiptir. Güçler Ayrılığı ilkesinin demokratik işlerliği için yargının bağımsızlığı şarttır. Başbakan’ı temsilen Adalet Bakanı’nın, HSYK Başkanlığı yaptığı bir ülkede  HSYK’nin bağımsızlığından buna bağlı olarak Güçler Ayrılığı ilkesinden ve dolayısıyla demokrasiden  söz edilemez. Ne var ki ülkemizde yargı, 12 Eylül referandumundan beri yürütme erkinin altında çalışmaya başlamıştır. Adalet Bakanı’nın HSYK’ye Başkan olması, yargı bağımsızlığının ortadan kalktığının ve Başbakanın vesayeti altına girdiğinin açık kanıtıdır. 

28. Masumiyet karinesi işlerliğe kavuşturulmalıdır. Her sanık, savunması için gerekli bütün güvencenin sağlanmış bulunduğu açık bir yargılama ile suçlu olduğu ispatlanmadıkça suçsuz sayılır. Yargı sürecinde davayla ilgili kamusal tartışmanın yasaklanması fiili olarak işlerliğini yitirmiştir. Başbakanın kendini sürmekte olan bir davada  savcı, diğer bir soruşturmada kefil olduğunu ilan etmesi bunun en önemli ispatıdır.

29. Hiç kimse keyfi olarak gözaltına alınamaz, tutuklanamaz ve tarafsız uzman kuruluşlar tarafından sahteliği ispatlanmış uydurma delillerle yargılanamaz. 

30. Hiç kimse işkenceye ya da acımasız, insanlık dışı ya da onur kırıcı ceza ya da muameleye uğratılamaz. Oysa uzun tutukluluk süreleri yargısız infaz olarak kullanılmaktadır.

31. İnsanlık suçları net olarak yasalarda belirtilmeli ve bu suçla yargılananlar için zaman aşımı kaldırılmalıdır.

32. Mahkemeler ücretsiz olmalıdır. Adalet talep etmek için başvuran halktan harç alınmamalıdır.

33. Özel yetkili mahkemelerin 2005 yılından bu yana verdikleri kararlar için yeniden yargılama yolu açılmalı, hatalı ve/veya suçlu bulunan yargıçlar yargılanmalıdır.

34. Faili meçhuller, yargısız infazlar cezasız bırakılamaz. Bu tip suçlar insanlık suçu addedilmeli, zaman aşımı engellenmelidir. 

33. Gizli tanık uygulamasına son verilmelidir. Gizlilik adalete olan güvene gölge düşürür.

  

34. Yargıçlar ve savcılar da sıradan vatandaşlar kadar kolaylıkla yargılanabilmelidir.

35. Sivil Toplum Kuruluşları katılımcı demokrasinin şartıdır. Tüm vatandaşların, haklarını ve isteklerini dile getirmek ve korunmak için sivil toplum kuruluşu kurmaya ve katılmaya hakkı olmalıdır. STK’ler birbirleriyle ortak amaçlara sahip insanların seslerini ve isteklerini sandık dışında da duyurdukları katılımcı demokrasi araçlarıdır. 

36. Yürütme, STK’lerle yakın temasta çalışmalıdır. Mecliste STK konfederasyonlarının temsilcileri için kontenjan milletvekilliği açılmalıdır.

37. Türkiye’de tek bir işsiz kalmamalıdır. Herkesin çalışmaya, işini özgürce seçmeye, adil ve elverişli çalışma koşullarına ve işsizlikten korunmaya hakkı vardır. Devlet ve Belediyelerin istihdamı dört katına çıkarılmalı, devlet daireleri ve belediyeler yedi gün, üç vardiya ve yirmi dört saat çalışmalıdır.  Böylece işsiz oranı sıfıra inerken devletin etkin ve seri çalışması sağlanmalıdır.

38. Tüm vatandaşların çalışma saatlerinin düşürülmesi, dinlenme ve boş zamanlarını değerlendirmesi sağlanmalıdır. Hafta tatili üç, yıllık izin otuz gün olmalıdır. Newroz, Paskalya ve benzeri Sünni inanç dışındaki inanç sistemlerinin kutsal günleri de tatil ilan edilerek bayramlar hep birlikte kutlanmalıdır.

39. Sosyal Güvenlik geliştirilmeli ve yaygınlaştırılmalıdır. Herkesin eğitim, sağlık, yiyecek, giyecek, konut ve gerekli toplumsal hizmetler de içinde olmak üzere sağlığına ve esenliğine uygun bir yaşam düzeyine hakkı vardır. Devletin erkini göstereceği en önemli alan bu alan olmalıdır. Yerel yönetimlerin de sosyal güvenlik alanında önleri açılmalıdır.

40. Her birey eğitim alma hakkına sahiptir. Eğitim özerk, parasız,  fırsat ve imkân eşitliği sağlayan bir yapıda olmalıdır. Dershaneler üniversite eğitimi almak isteyen gençler arasında haksız rekabete yol açtığı için kaldırılmalıdır.

41. Öğretmen maaşı en az milletvekili maaşı kadar olmalıdır.

42. Kalkınma ayrıcalıklı bir zümre için değil toplumun topyekûn mutluluğu için olmalıdır. 

43. Sanayi ve ticaret öncelikle çevre duyarlılığını gözetmelidir.

44. Tarım teşvik edilmeli, modernleştirilmelidir. Topraksız köylü kalmamalıdır.

45. Profesyonel ordu kurulmalıdır. Askerlik görevi kısaltılmalı ve sivil savunma ağırlıklı bir eğitim biçimine dönüştürülmelidir.

*YUKARIDAKİ MADDELER AÇILMAYA, AÇIKLANMAYA, ÇOĞALMAYA, DERİNLEŞMEYE, DEĞİŞMEYE, İŞLENMEYE MUHTAÇTIR. ORTAK AKIL VE VİCDANIN ORTAK PAYDASINDA OLGUNLAŞTIRMANIZI BEKLEMEKTEDİR.